...กลางสายฝน...

๏ ฝนพรำ โปรยปราย ละอองฝัน

ในเช้า อีกวัน ที่ฟ้าหม่น

ระหว่างทาง สัญจร มากผู้คน

สัญจร กลางฝน คนสัญจร

๏ ขณะ คนท้องถิ่น ตามวิถี

คนต่างถิ่น มี ที่ไปก่อน

ท่องเที่ยว ศรัทธา ไม่ลดทอน

เดินทาง พักผ่อน ตามศรัทธา

๏ ต่างเพศ ต่างวัย ต่างผู้คน

ต่างอยู่ ในหน ที่ค้นหา

ต่างคน ต่างไป และต่างมา

ต่างมี แปลกหน้า ไม่ต่างกัน

๏ ฝนพรำ โปรยปราย ละอองฝอย

สายแดด อ่อยอ่อย เหมือนคอยฝัน

พรำฝน เช้า สาย ถึงกลางวัน

บ่าย เย็น เช่นนั้น ถึงค่ำคืน

๏ คนต่างถิ่น สัญจร ไปและมา

คนท้องถิ่น สบตา ไม่เป็นอื่น

อีกฝั่ง สบตา น้ำตารื้น

ให้อีกฝั่ง หยิบยื่น ซับน้ำตา

๏ ค่ำคืน ฟ้าหม่น ฝนกระจาย

ละอองฝอย โปรยปราย กระทบหน้า

เม็ดฝน หล่นร่วง แล้วค้างคา

ค้างทิ้ง ศรัทธา เหมือนถามคน

๏ เรายังอยู่ ฟ้าเดียวกัน ใช่ไหมเรา

ค่ำคืน ถึงเช้า ใครสับสน

สายฝน โปรยปราย ในใจตน

ละอองฝอย ร่วงหล่น สะท้อนใจ

๏ พรำฝน โปรยปราย ตลอดคืน

ความฝัน ตกตื่น สะอื้นไห้

ถาม คนกลางสายฝน ใกล้และไกล

ยังห่วงกัน อยู่ใช่ไหม ใช่ไหมเรา

ถาม คนกลางสายฝน ใกล้และไกล

ฟ้าเดียวกัน อยู่ใช่ไหม ใช่ไหมเรา !

..........................................

นายทิวา

มิถุนายน ๒๕๖๙

© 2025 Khaoyai Connect. สงวนลิขสิทธิ์

ห้ามคัดลอก ดัดแปลง หรือเผยแพร่เนื้อหาทั้งหมดหรือบางส่วนโดยไม่ได้รับอนุญาต